باخود می‌برد- مأمون لطیفی

مأمون لطیفی


چهره‌ی زرد مرا پاییز با خود می‌برد

پیکرم را لشکر چنگیز با خود می‌برد


می‌فروشم یوسفم را از تهی‌دستی، ولی

کاروان با قیمت ناچیز با خود می‌برد


زخمی‌ و درمانده‌ام در این اتاق بیکسی

هستی‌ام را گوشه‌ای دهلیز با خود می‌برد


این مسافر از دیار آرزوها کوچ کرد

مرکبش را تندبادی تیز با خود می‌برد


طاقتم سر آمد و رفتم به دست بادها

سیل شاید غصه‌ام را نیز با خود می‌برد؟


«مأمون لطیفی »

۲۶ خرداد ( جوزا ) ۱۴۰۵ 

موضوعات

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

زندگینامه مأمون لطیفی

مأمون لطیفی
تصویر
مأمون لطیفی؛ طنینِ فریادِ واژه‌ها در مسیرِ علم، ادب و پایداری! خالقِ مجموعهٔ اشعار «فریاد واژگان» راویِ رنج، امید و استقامت در گسترهٔ شعرِ معاصرِ افغانستان مقدمه!  در قله‌های پرفراز و نشیبِ تاریخ و فرهنگِ افغانستان، همواره چهره‌هایی ظهور کرده‌اند که قلم را سلاحِ خویش ساخته و در میانِ تندبادِ حوادث، چراغِ اندیشه و آگاهی را فروزان نگه داشته‌اند. مأمون لطیفی، شاعرِ دردآشنا، حقوقدان، سخن‌سنج و فعالِ مدنی، یکی از همین چهره‌هاست؛ جوانی که زیستنِ او با درکی عمیق از ناهنجاری‌های جامعه، ایستادگی در برابر بیدادگری و باور به آزادی، عدالت و کرامتِ انسانی گره خورده است. او با تلفیقِ بینشِ حقوقی و قریحهٔ نابِ شاعری، صدایی رسا برای نسلِ رنج‌دیده اما استوارِ خویش به شمار می‌آید؛ نسلی که در میانِ فراز و فرودهای روزگار، همچنان به آینده‌ای روشن، آگاهی، آزادی و سربلندیِ میهن ایمان دارد. زادگاه و بستر رشد! مأمون لطیفی در بیست و دوم اردیبهشت‌ماه (ثور) سال ۱۳۷۵ خورشیدی در فضای سرسبز اما محرومِ روستای «کوبهی» در استان کندز دیده به جهان گشود. وی در آغوش خانواده‌ای علم‌دوست، شریف و صاحب‌اصالت، اما با دستانی...
ادامه شعر

جرم دلبری- غزل جدید از مأمون لطیفی

مأمون لطیفی
تصویر
  این‌همه با سوگواری ماندنم لازم نبود در میان گریه‌ها، خندیدنم لازم نبود  آمدی با حکم تقدیر و به اصرار زمان رفتنی بودم ولی، جنگیدنم لازم نبود  روزگارا! هرچه من دارم بگیر، مال خودت چون‌ به هر ساز شما، رقصیدنم لازم نبود  از همان روزی که آدم از بهشتم رانده شد  خوشه‌ای گندم برای چیدنم لازم نبود  از کتاب رند شیرازی دگر چیزی نگو  فال من خوب است اما، دیدنم لازم نبود  متهم بودم به جرم دلبری هایت، اگر زیر بار غصه‌ها، جان کندنم لازم نبود  «مأمون لطیفی» (۲۳ مردادماه - اسد ۱۴۰۵)  توجه:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.
ادامه شعر

شهرت شهریار- غزل جدید از مأمون لطیفی

مأمون لطیفی
تصویر
میانِ دفترم یک تارِ مویت یادگار مانده پریشان در غمِ شاعر، چرا پروردگار مانده؟ نشستم در سکوتِ خانه و دیوانِ حافظ را؛ غزل از «ترکِ شیرازی» برایم بی‌شمار مانده نشسته شاهِ رومی در اتاقِ خلوت و تنها شبیهِ شمسِ تبریزی غریب و سوگوار مانده چرا مغروری، رستم، بر سرِ تابوتِ فرزندت؟ نمی‌دانی مگر تهمینه‌ای در انتظار مانده؟ ندیدم کشوری را این‌چنین از عشق لایق‌تر فقط در کوچه‌ای کِه ردِّ پاهای عطار مانده تو گفتی، نازنینا، شعرهایت بوی خون دارد که بعدِ «ورقه و گل‌شاه»، به شهرت شهریار مانده « مأمون لطیفی » ( ۱۸ مرداد ماه-اسد ۱۴۰۵) توجه:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.
ادامه شعر

غم گرفته بود، غزل دلنشین از شهرام خاور

مأمون لطیفی
تصویر
آن شب که روی زلف ترا غم گرفته بود  یک جمع در عزای تو ماتم گرفته بود  بارانی بود شهر دلم چون فضای سرد  بیحد به خدا از همه، حالم گرفته بود بیرون زدم به سمت خیابان که دیدمت  در زیر تک درختِ که شبنم گرفته بود  دیوانه در نگاهِ تو هُشیار شد که چون صد بوسه از لبان تو پیهم گرفته بود احساس می‌کنم که تو از من رمیده‌ا‌ی احساسِ در وجود تو مبهم گرفته بود  نام و نشان و شهرت فرزانه‌گی ترا  در ماجرای حضرت آدم گرفته بود  خشکیده بود خنده به لب های ناز تو  گویا ترا شبیه خودم غم گرفته بود؛ «شهرام خاور » ( ۲۶ شهریور - سنبله ۱۴۰۱) نوت:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.
ادامه شعر

اندوه کنعان- مأمون لطیفی

مأمون لطیفی
تصویر
به قدری آسمانی که دلم امشب پریشان است  جهانم ایستگاهی خالی در آغوش پنهان است  من و آوارگی، تنهایی و فرقت، بلاتکلیف پناهِ آخرینم صندلی‌های اتوبان است چراغِ خانه‌های این خیابان‌ها چه بی‌رحمند که در هر پنجره یک غصه‌یِ تاریک و پنهان است خدا ما را میانِ قصه‌یِ غربت رها کرده که سهمِ نسلِ من از زندگی، اندوهِ کنعان است بلیتِ بی‌سرانجامی که در دستِ مهاجر شد شروعِ پرسه در تنهایی و رگبارِ باران است ورق‌ های کتابِ سرنوشتم را به باد دادند که پایانِ تمامِ  قصه‌ هایم داغِ هجران است «مأمون لطیفی»  ۱۳ خرداد (جوزا)  ۱۴۰۵
ادامه شعر

آن سوی پنجره- غزل معاصر از شهرام خاور

مأمون لطیفی
تصویر
به امید دو باره روز خواهد شد ترا بینم که خورشید نمایان می‌شود از پشت کلکینم  میان ما و تو گویی حسودی می‌کند مردم  که تو از شهر بالایی و من از شهر پاینم  اگر خالق ترا شاد آفریده، اعتراض نیست من اقیانوس را مانم به ظاهر اینکه سنگینم دو باره آسمان که به تاریکی فرو رفته  به تاریکی نمی‌آیی چرا در خواب شیرینم؟ و بعد از جنگ و ناامنی شنیدم صلح می‌آید  تحمل کن، به پایان می‌رسد اشعار غمگینم «شهرام خاور» ۲۶ فروردین (حمل) ۱۴۰۵  
ادامه شعر

می‌رقصد که چه؛ غزل جدید

مأمون لطیفی
تصویر
  عشوه‌هایت در دلِ پاییز می‌رقصد که چه خاطراتت گوشهٔ دهلیز می‌رقصد که چه روح من از پیکرم پرواز کرد و پرکشید بعد مرگم روزِ رستاخیز می‌رقصد که چه شمس از احوالِ مولانا اگر جویا شود نرم‌نرمک صوفیِ تبریز می‌رقصد که چه پادشاهی که وزیرش را به دار آویخته‌ست آن یکی از شوکتِ ناچیز می‌رقصد که چه مژه‌هایت جنگجویِ رستمِ دستان شده در میانِ لشکرِ چنگیز می‌رقصد که چه تاری از مویت به دستِ بادِ شب افتاده است بر سرِ این دارِ حلق‌آویز می‌رقصد که چه (شهرام خاور) «۱۴ مهرماه ـ میزان ۱۴۰۵» نوت:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.
ادامه شعر