کجا بگذارمش - مأمون لطیفی!

مأمون لطیفی

 


آرزو های محالم را کجا بگذارمش؟

غصه های بی‌مثالم را کجا بگذارمش؟


سوخت در آتش تمامِ هستی‌ام در این قفس

دود و خاکستر، زغالم را کجا بگذارمش؟


مثلِ یوسف پاره شد پشتِ امیدم از جفا

این دلِ خون و زلالم را کجا بگذارمش؟


هیچ‌کس با من در این آوارگی همدم نشد

هق‌هقِ پنهانِ شالم را کجا بگذارمش؟


پیرم و در سینه دارم داغِ صدها آرزو

خستگیِ ماه و سالم را کجا بگذارمش؟


بغض می‌بارد شبیه ابرِ پاییز از گلوم

گریه‌هایِ بی‌کمالم را کجا بگذارمش؟


در میانِ این همه دیوار و بن‌بستِ عجیب

جاده‌هایِ بی‌زوالم را کجا بگذارمش؟


« مأمون لطیفی » 

۲۴ خرداد ( جوزا) ۱۴۰۵

غزلیات

نظرات

ارسال یک نظر

پست‌های معروف از این وبلاگ

زندگینامه مأمون لطیفی

مأمون لطیفی
تصویر
مأمون لطیفی؛ طنینِ فریادِ واژه‌ها در مسیرِ علم، ادب و پایداری! خالقِ مجموعهٔ اشعار «فریاد واژگان» راویِ رنج، امید و استقامت در گسترهٔ شعرِ معاصرِ افغانستان مقدمه!  در قله‌های پرفراز و نشیبِ تاریخ و فرهنگِ افغانستان، همواره چهره‌هایی ظهور کرده‌اند که قلم را سلاحِ خویش ساخته و در میانِ تندبادِ حوادث، چراغِ اندیشه و آگاهی را فروزان نگه داشته‌اند. مأمون لطیفی، شاعرِ دردآشنا، حقوقدان، سخن‌سنج و فعالِ مدنی، یکی از همین چهره‌هاست؛ جوانی که زیستنِ او با درکی عمیق از ناهنجاری‌های جامعه، ایستادگی در برابر بیدادگری و باور به آزادی، عدالت و کرامتِ انسانی گره خورده است. او با تلفیقِ بینشِ حقوقی و قریحهٔ نابِ شاعری، صدایی رسا برای نسلِ رنج‌دیده اما استوارِ خویش به شمار می‌آید؛ نسلی که در میانِ فراز و فرودهای روزگار، همچنان به آینده‌ای روشن، آگاهی، آزادی و سربلندیِ میهن ایمان دارد. زادگاه و بستر رشد! مأمون لطیفی در بیست و دوم اردیبهشت‌ماه (ثور) سال ۱۳۷۵ خورشیدی در فضای سرسبز اما محرومِ روستای «کوبهی» در استان کندز دیده به جهان گشود. وی در آغوش خانواده‌ای علم‌دوست، شریف و صاحب‌اصالت، اما با دستانی...
ادامه شعر

اندوه کنعان- مأمون لطیفی

مأمون لطیفی
تصویر
به قدری آسمانی که دلم امشب پریشان است  جهانم ایستگاهی خالی در آغوش پنهان است  من و آوارگی، تنهایی و فرقت، بلاتکلیف پناهِ آخرینم صندلی‌های اتوبان است چراغِ خانه‌های این خیابان‌ها چه بی‌رحمند که در هر پنجره یک غصه‌یِ تاریک و پنهان است خدا ما را میانِ قصه‌یِ غربت رها کرده که سهمِ نسلِ من از زندگی، اندوهِ کنعان است بلیتِ بی‌سرانجامی که در دستِ مهاجر شد شروعِ پرسه در تنهایی و رگبارِ باران است ورق‌ های کتابِ سرنوشتم را به باد دادند که پایانِ تمامِ  قصه‌ هایم داغِ هجران است «مأمون لطیفی»  ۱۳ خرداد (جوزا)  ۱۴۰۵
ادامه شعر

من نمیدانم فردا چه در آستین دارد- شعر سپید - مأمون لطیفی

مأمون لطیفی
تصویر
  نمی‌دانم این نوشته را باید دردِ دل نامید یا سوگواریِ خاموشِ دلی که یک سال است میان دوری، انتظار و غربت دست‌وپا می‌زند. فقط می‌دانم بعضی شب‌ها، واژه‌ها از اشک نزدیک‌ترند و آدم ناچار می‌شود به قلم پناه ببرد؛ شاید اندکی از سنگینیِ دلش کاسته شود. یک سال است که زندگی، مرا در حاشیه روزهای خود رها کرده است؛ نه آن‌قدر نزدیک به خوشبختی که گرمایش را احساس کنم و نه آن‌قدر دور از اندوه که از سنگینی‌اش در امان بمانم. یک سال است که در وطن خویش، چون مسافری بی‌مقصد سرگردانم؛ مسافری که هر غروب، دلش راه خانه‌ای را می‌گیرد که در آن نیست و هر سپیده‌دم، با حسرت چهره‌هایی بیدار می‌شود که هزاران کیلومتر دورتر از او نفس می‌کشند. گاهی با خود می‌اندیشم که خداوند چرا دل آدمی را چنین می‌آفریند؛ چرا توان تحمل این همه دوری را در او نمی‌گذارد و در عوض، حافظه‌ای به او می‌بخشد که حتی پس از گذشت زمان، هنوز می‌تواند گرمای دست مادر را به یاد آورد، هنوز می‌تواند صدای پدر را از میان هیاهوی دنیا تشخیص دهد و هنوز می‌تواند برای یک خاطره، یک نگاه و یک لبخند، تمام شب را اشک بریزد. من این روزها در میان آدم‌هایی زندگی می‌کن...
ادامه شعر

قلمروی آشیانه - مأمون لطیفی!

مأمون لطیفی
تصویر
  تا دستِ تو سمتِ دلم، زد نشانه را انگار فتح می‌کنی خاورمیانه را ای عشق! مرگِ من به کنار تو روشن است آگه کنید از من زمین و زمانه را چشمت شبیه ارتشِ چنگیزِ دیگری‌ست آتش زدی قلمروی این آشیانه را تیرِ نگاهِ سرکشِ تو بر دلم نشست بشکن سکوتِ تلخِ شبِ عاشقانه را یک عمر مثل صخره صبوری گزیده‌ام تا بشنوم ز لعل لبت آن ترانه را عاقل به طعنه گفت که دست از جنون بکش دیوانه‌ام، چگونه نجویم بهانه را؟ بگذر ز عقل و مصلحت‌اندیشی ای «لطیف» عاشق همیشه می‌رود این راه خانه را « مأمون لطیفی » ۲۸ اردیبهشت ( ثور ) ۱۴۰۵ 
ادامه شعر

به مانندت نبود؛ غزل جدید و عاشقانه؛ از مأمون لطیفی

مأمون لطیفی
تصویر
  دختری در حدِ زیبایی به مانندت نبُود مادرت حتی به قدرِ من که دل‌بندت نبُود در کجای این جهان، در بی‌کران‌ها خفته‌ای؟ ای عسل‌بانو، مگر امروز پیوندت نبُود؟ نه ز اهلِ کافرستانی، نه گَبری، نه یَهُود تو مسلمانی، ولی باور به سوگندت نبُود من مسافرزاده‌ی قلبِ پریشانِ توام در نمازِ من تویی؛ حاجت به ترفندت نبُود همچو ماهی تا شنا کردی به دریای هوس آه! دیدم در گلوی تو گلوبندت نبُود شیشه‌ی قلبِ «لطیفی» را شکستی عاقبت در مسیرِ عاشقی، پروای فرزندت نبُود؟ « مأمون لطیفی » ۱۱ تیر (سرطان) ۱۴۰۵ 
ادامه شعر

گزارش پژوهشی - مأمون لطیفی

مأمون لطیفی
تصویر
  گزارش پژوهشی بررسی زندگی، شخصیت علمی، فرهنگی و ادبی مأمون لطیفی با تأکید بر مجموعهٔ اشعار «فریاد واژگان» چکیده پژوهش دربارهٔ زندگی و آثار شخصیت‌های ادبی، یکی از شاخه‌های مهم مطالعات علوم انسانی و ادبیات به شمار می‌رود؛ زیرا شناخت زمینه‌های اجتماعی، فرهنگی و تاریخیِ شکل‌گیری آثار، در فهم دقیق‌تر اندیشه و جهان‌بینی پدیدآورندگان آن‌ها نقش اساسی دارد. در ادبیات معاصر افغانستان، با وجود ظهور نسل تازه‌ای از شاعران و نویسندگان، بسیاری از آنان هنوز موضوع پژوهش‌های علمی قرار نگرفته‌اند و فعالیت‌های فرهنگی و ادبی‌ شان کمتر به‌صورت نظام‌مند بررسی شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل زندگی، شخصیت علمی، فرهنگی و ادبی مأمون لطیفی، شاعر، دانش‌ آموختهٔ حقوق و فعال فرهنگی افغانستان، تدوین شده است. این تحقیق با بهره‌گیری از روش توصیفی ـ تحلیلی و بر پایهٔ مطالعهٔ منابع کتابخانه‌ای، اسناد موجود، اطلاعات زندگینامه‌ای و تحلیل محتوای مجموعهٔ اشعار «فریاد واژگان» انجام شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که شرایط خانوادگی، محیط اجتماعی، دشواری‌ های اقتصادی، تلاش برای کسب دانش، فعالیت‌های فرهنگی، تج...
ادامه شعر

مصیبت عظیم- مأمون لطیفی

مأمون لطیفی
تصویر
شامگاهان، چادرِ قیرگون و سنگینِ خویش را بر فرازِ این سرا گشوده است؛ اما دیر گاهی‌ست که برای ما، سپیده‌ی سحرگاهان در پسِ چکاد های مه‌آلودِ بی‌خبری، جان سپرده است. از آن یومِ شوم، که هجرتِ ناگهانی‌ات تازیانه‌ی جانسوزِ فراق را بر پیکرِ این دودمان نواخت، عقربه‌ های زمان مصلوب گشته‌اند، و صومعه‌ی خالی‌ات، هر شب جانِ ما را در آتش‌کدۀ حسرت می‌گدازد. اما سوز ناکتر از آذرِ جانِ من، قامتِ خمیده و هدم‌ گشته‌ی مادر است؛ آه از این مادرِ فگار و پیچه‌ سفید من🥲 که اندوه‌ های ریشه‌ دارش چون خنجری زنگار گرفته، سینه‌ی صبوری را می‌شکافد. او هر شب، سجاده‌ی مِحنَت‌بارِ خویش را رو به قبله‌ی  مجهولِ  بی‌ خبری می‌گستراند؛ و مویه‌ های ممتد و بی‌صدایش، ارکانِ این کاشانه را به لرزه درمی‌آورد. دیدگانش، آن چشمه‌ های عطوفتی که روزی ملجأِ ما بود، اکنون از بس گریسته‌اند و بر آستانه‌ی خشکیده‌ی در، خیره مانده‌ است، فروغِ خویش را باخته‌اند. و آه از صلابتِ درهم‌ شکسته‌ی پدر.... آن کوه صفتِ استواری که روزگاری پناهگاهِ بی‌باکیِ ما بود، اکنون زیرِ بارِ این هجرانِ گران، کمر خم کرده است. او که بغض‌ های سنگینش را در پ...
ادامه شعر