تُرا بهتر ز هرچه آرزُو کردم، کجا بودی؟ بیابان تا بیابان جستجو کردم کجا بودی؟  نبودی در زمین و آسمان جایت که خالی بُود  تمامِ رُوستا را مُوبه‌ مُو کردم کجا بودی؟ نشستم صبحگاهی در نماز خود دعا کردم که تنها با خدایم گُفتگُو کردم، کجا بودی؟ حقیقت، قصّه‌ٔ تلخی‌ست، مردم راست می‌گویند که من ترکِ حیا و آبرو کردم، کجا بودی؟ در این راهِ جنون، ای‌کاش پشیمانم نمی‌کردی به زیرِ صخره‌های سنگ، خو کردم، کجا بودی؟ سرانجامِ سخن این است و رفتم، برنمی‌گردم تمام زندگی را زیر و رو کردم، کجا بودی؟ (مامون لطیفی) ( ۶ شهریور ( سنبله ۱۴۰۳)