گر بسنجی ارزشِ من، زیبِ لبخندم تویی من زنم، گر مردِ محکم، مردِ پیوندم تویی جان و روحم را تماماً پایِ تو افشانده‌ام تاجِ بر فرقم تویی، شهزاده، دلبندم تویی ره‌نمایِ خوبِ من باشی اگر در زندگی مثلِ نامِ حق که آویزه به گلوبندم تویی دخترم را از محیطِ مکتبش رانی چرا؟ این‌چنین هرگز مکن، مردِ خردمندم تویی نازِ دختر را بخر، با گفتنِ «جانِ پدر» تا بدانم مایهٔ امیدِ فرزندم تویی من شریکِ زندگی هستم برایت، ماهِ من بعدِ حق، فرمانروایِ قلبِ پابندم تویی « مامون لطیفی » ۲۶ شهریور (سنبله) ۱۴۰۳ نوت:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

به دستِ خود دلِ خود را گرفتارِ بلا کردم نفهمیدم چه شد اما، خودم بر خود جفا کردم پشیمانم که بر دوشم کشیدم خود سری‌ها را که مفت و رایگان عمرِ جوانی را فنا کردم سپید آمد چو صبح، احرامِ آن مویِ چو مرغولم ز بس عمری مدارا با غمِ ناآشنا کردم کرم کن بارِ الها و ببخشا کفر می‌گویم که گاهی وصفِ انسان را فراتر از خدا کردم مگو با من ز فردایِ قیامت در شبِ تشویش که من با دستِ خالی، در دلِ شب کودتا کردم « شهرام خاور» (۱۹ دی (جدی) ۱۴۰۰) نوت:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

 حالا که همین در به دَرِی عادتم شده  شب‌ها شراب و خون جگری عادتم شده  دنبال یک قلمروی آزاد و مُنحَنی  در این میان که لابی‌گری عادتم شده  من جنگجُوی معرکَه‌ و جنگ و نیستم  اما چه زُود خود گُذری عادتم شده  من از تَبار شاعر آزاده‌ ام رفیق  در شعر، نقد و دادگری عادتم شده  بی‌جا و بی‌مکان و سراسیمه‌ام مپرس  الحق مرا که لنده غری عادتم شده  دنبال من نیا که توهم خسته می‌شوی  تا این رَوال بی خبری عادتم شده خوب بود یا نبود سرانجام زندگی  نفرین به من که کارِگری عادتم شده " مامون لطیفی" ( ۳ مهر( میزان ۱۴۰۳) نوت:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

 من در این محنت‌سرا جاه و جلا گم کرده‌ام در میانِ موج‌ها، من ناخدا گم کرده‌ام دستِ دورِ روزگاران خوابِ چشمانم ربود در هوایت عقل و دینم را کجا گم کرده‌ام؟ فارغم از کعبه و از دِیر و دنیایِ شما همچو زاهد، بی‌خبر، من راهِ خدا گم کرده‌ام بارِ غم بر دوشِ من تا ناکجا آسوده است چون گدایی در وطن، شرم و حیا گم کرده‌ام مژده ده یعقوب را هجران به پایان می‌رسد یوسفِ دلبندِ خود را سال‌ها گم کرده‌ام چشمِ جانم را غبارِ این من و ما کور کرد در سکوتِ این شبِ تاریک، دعا گم کرده‌ام عاشقم من، بندهٔ عشقم، مرا با دین چه‌کار؟ از مسلمانی چه حاصل؟ چون خدا گم کرده‌ام « مأمون لطیفی» ۵ بهمن (دلو) ۱۴۰۰ نوت: منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی می‌باشد.

  گفتی، همیشه کار دلم  اشتباه بُود دیوانه‌ی که در همه‌جا روسیاه بُود  مجنون خبر نداشت که در عُرف دلبری نا دیده رد شدن ز نمازش گناه بُود فرصت برای شَوق سُرودن به سر نداشت  شاعر میان دغدغه ها بی پناه بُود  جاری همیشه قطره‌ی به چهره داشت در سرزمین حسِ درونش تباه بُود  در جاده‌‌ی که گام به گامش دویده‌ام  فریاد خفته در دل آن گاه گاه بود «شهرام خاور» ۲۵ اسفند (حوت) ۱۴۰۲ نوت:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی می‌باشد.

  عشوه‌هایت در دلِ پاییز می‌رقصد که چه خاطراتت گوشهٔ دهلیز می‌رقصد که چه روح من از پیکرم پرواز کرد و پرکشید بعد مرگم روزِ رستاخیز می‌رقصد که چه شمس از احوالِ مولانا اگر جویا شود نرم‌نرمک صوفیِ تبریز می‌رقصد که چه پادشاهی که وزیرش را به دار آویخته‌ست آن یکی از شوکتِ ناچیز می‌رقصد که چه مژه‌هایت جنگجویِ رستمِ دستان شده در میانِ لشکرِ چنگیز می‌رقصد که چه تاری از مویت به دستِ بادِ شب افتاده است بر سرِ این دارِ حلق‌آویز می‌رقصد که چه (شهرام خاور) «۱۴ مهرماه ـ میزان ۱۴۰۵» نوت:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

 حال من با حال دُنیا تقریبآ یک رنگ نیست  در گُمانم هیچ‌کس مانند من دلتنگ نیست  حیف میاید شبی تنها نشینم با خودت  جز سیگار لعنتی اصلا شراب و بنگ نیست  ناگهان دیدم که می‌رقصی به طنازی، ولی  حیف این رقصیدنت در شعر من آهنگ نیست  این سُپاه و لشکرَت را از کُجا آورده ای؟ سرزمین مادری بازیچه‌ی هر جنگ نیست چون عُقاب هِندوکُش از خوان رستم بگذریم  بین اُقیانُوس و دریا آنقدر فرسنگ نیست  کُفر می‌گُویَم خدایا عُذر می‌خواهم ببخش  روزگارِ ناجَوانِ من برایت ننگ نیست؟ «شهرام خاور » نوت:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است. منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

آن شب که روی زلف ترا غم گرفته بود  یک جمع در عزای تو ماتم گرفته بود  بارانی بود شهر دلم چون فضای سرد  بیحد به خدا از همه، حالم گرفته بود بیرون زدم به سمت خیابان که دیدمت  در زیر تک درختِ که شبنم گرفته بود  دیوانه در نگاهِ تو هُشیار شد که چون صد بوسه از لبان تو پیهم گرفته بود احساس می‌کنم که تو از من رمیده‌ا‌ی احساسِ در وجود تو مبهم گرفته بود  نام و نشان و شهرت فرزانه‌گی ترا  در ماجرای حضرت آدم گرفته بود  خشکیده بود خنده به لب های ناز تو  گویا ترا شبیه خودم غم گرفته بود؛ «شهرام خاور » ( ۲۶ شهریور - سنبله ۱۴۰۱) نوت:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

به امید دو باره روز خواهد شد ترا بینم که خورشید نمایان می‌شود از پشت کلکینم  میان ما و تو گویی حسودی می‌کند مردم  که تو از شهر بالایی و من از شهر پاینم  اگر خالق ترا شاد آفریده، اعتراض نیست من اقیانوس را مانم به ظاهر اینکه سنگینم دو باره آسمان که به تاریکی فرو رفته  به تاریکی نمی‌آیی چرا در خواب شیرینم؟ و بعد از جنگ و ناامنی شنیدم صلح می‌آید  تحمل کن، به پایان می‌رسد اشعار غمگینم «شهرام خاور» ۲۶ فروردین (حمل) ۱۴۰۵  

 قدری موهایت پریشانم چه فرقی می‌کند  شاعر از جنس بارانم چه فرقی می‌کند خوابگاهت را مرتب کن برای دیگری  اینکه من روی خیابانم چه فرقی می‌کند من یتیم عشق تو از آسمان افتاده ام آشکارا یا که پنهانم چه فرقی می‌کند چون نشد عشق ترا از سینه بیرون آورم  چند روزی را نگهبانم چه فرقی می‌کند  مرز های ملت عشق از همه دین ها جداست من یهودم یا مسلمانم چه فرقی می‌کند خانه‌ات آباد باشد ای پرستوی غزل من که خود یک خانه ویرانم چه فرقی می‌کند «شهرام خاور» (۱۷ دی ماه- جدی - ۱۴۰۳)  نوت:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

هر که را گفتم؛ چطوری؟ گفت؛ حالی نیستم زیر بارِ غصه‌ها و دستِ خالی نیستم سایه‌ام حتی مرا در نیمه‌راهِ شب گذاشت ساکتم، دیگر اسیرِ قیل و قالی نیستم بس که بعد از رفتنت تنهایی آزارم نمود بعدِ تو دیگر به فکرِ این اهالی نیستم بسته‌ام بارِ سفر را از دیارِ آرزو پای‌بندِ زلفِ دلبندِ غزالی نیستم گرچه امروز آسمانِ قلبِ ما بارانی است ناامید از نوبهار و خشکسالی نیستم «شهرام خاور»  ۱۱ تیر (سرطان) ۱۴۰۵  #شعر_معاصر #غزل #تنهایی #امید #دل_نوشته! توجه:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است. منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

  گاهی انسان در مسیر زندگی، نامی را برای خود برمی‌گزیند که نه برای پنهان کردن گذشته، بلکه برای روایت کردن فصل تازه‌ای از خویشتن است. «مأمون لطیفی» نامی‌ست که خانواده در کودکی برایم برگزیدند و همان نامی‌ست که در شناسنامه‌ام ثبت شده؛ نامی که با آن بزرگ شده‌ام، زیسته‌ام و بخشی از خاطرات و گذشته‌ام با آن گره خورده است. اما از این پس، در فضای ادبی و مجازی، می‌خواهم با نام «شهرام خاور» شناخته شوم. «شهرام خاور» برای من تنها یک اسم مستعار نیست؛ نامی‌ست برای آغاز فصل تازه‌ای از نوشتن، اندیشیدن و بیان آنچه در دل و ذهنم می‌گذرد. بنابراین، تمامی صفحه‌ها و حساب‌های مجازی‌ام که پیش از این با نام مأمون لطیفی فعالیت می‌کردند، به‌تدریج با نام شهرام خاور تغییر خواهند کرد. تغییر نام، تغییر هویت نیست؛ گاهی تنها تغییرِ نامِ راویِ قصه است. از این پس، مرا با نام شهرام خاور بخوانید. با مهر «شهرام خاور»

 

  به زیر لب چه می‌گوید، کلامش را نمی‌فهمم زنی را که پریشان است، نامش را نمی‌فهمم به روی گونه‌های او کبودی‌ها نمایان بود خدا شاید بگیرد انتقامش را، نمی‌فهمم دقیقاً پنج‌سالی شد در این خانه بلاتکلیف صدای گریه‌های ناتمامش را، نمی‌فهمم شبیه سایه‌ای متروک، به دنبال تو می‌گردد جنون کله‌های پوچ و خامش را، نمی‌فهمم سرانجام آرزوهایش میان پیله‌ای خشکید غم پروانه‌های روی بامش را، نمی‌فهمم اگر گیرم که بعد از ما گروه‌های دگر آیند به پایان می‌رسد یا نه، دوامش را نمی‌فهمم اگر روزی دوباره قد علم کرد و قوی‌تر شد ولی از ما بگیرد انتقامش را، نمی‌فهمم « مأمون لطیفی » ( ۱ شهریور - سنبله ۱۴۰۵) توجه:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

امشب خزان به غارتِ باغ و چمن رسید  ما یک به یک صدای تبر را گریستیم   بر صخره‌های زخمی و مغرورِ هندوکش  فریادِ سرخِ کوه و کمر را گریستیم   وقتی عقابِ پاک‌ دل از قله پر کشید  در سوگِ او پریدنِ پر را گریستیم   آتش گرفت دامنِ گلزار و بعدِ آن  تنهاییِ درختِ ثمر را گریستیم   سرها به خاک ریخت ولی عشق زنده ماند  ما قصهء حماسهء سر را گریستیم   در شامِ تارِ میهن و در غربتِ زمین  لبخندِ غرقِ خونِ جگر را گریستیم   وقتی که بالِ مرغِ غزل را شکست باد   کوچِ پرندگانِ دگر را گریستیم  « مأمون لطیفی »  (۲۹ اسد ۱۴۰۵) توجه:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است. منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

  این‌همه با سوگواری ماندنم لازم نبود در میان گریه‌ها، خندیدنم لازم نبود  آمدی با حکم تقدیر و به اصرار زمان رفتنی بودم ولی، جنگیدنم لازم نبود  روزگارا! هرچه من دارم بگیر، مال خودت چون‌ به هر ساز شما، رقصیدنم لازم نبود  از همان روزی که آدم از بهشتم رانده شد  خوشه‌ای گندم برای چیدنم لازم نبود  از کتاب رند شیرازی دگر چیزی نگو  فال من خوب است اما، دیدنم لازم نبود  متهم بودم به جرم دلبری هایت، اگر زیر بار غصه‌ها، جان کندنم لازم نبود  «مأمون لطیفی» (۲۳ مردادماه - اسد ۱۴۰۵)  توجه:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

میانِ دفترم یک تارِ مویت یادگار مانده پریشان در غمِ شاعر، چرا پروردگار مانده؟ نشستم در سکوتِ خانه و دیوانِ حافظ را؛ غزل از «ترکِ شیرازی» برایم بی‌شمار مانده نشسته شاهِ رومی در اتاقِ خلوت و تنها شبیهِ شمسِ تبریزی غریب و سوگوار مانده چرا مغروری، رستم، بر سرِ تابوتِ فرزندت؟ نمی‌دانی مگر تهمینه‌ای در انتظار مانده؟ ندیدم کشوری را این‌چنین از عشق لایق‌تر فقط در کوچه‌ای کِه ردِّ پاهای عطار مانده تو گفتی، نازنینا، شعرهایت بوی خون دارد که بعدِ «ورقه و گل‌شاه»، به شهرت شهریار مانده « مأمون لطیفی » ( ۱۸ مرداد ماه-اسد ۱۴۰۵) توجه:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

  پریشان است فضای آسمان از جنس بارانش نمی‌بیند دگر پیغمبری را اهل کنعانش  برو تا کوی یوسف, گو پیام بینوایان را پشیمان می‌شود آخر یهودا پیش وجدانش  اگرچه خوب می‌فهمی چه سازی می‌زند دنیا نمی‌رقصی به آن سازی که ناپیداست پایانش  به بوی پیرهن، وا می‌شود چشم جهان روزی مگر پایان پذیرد محنتِ پیرِ غزل‌خوانش  سرانجامِ تمامِ سرکشی‌ ها خاک خواهد بود که دنیا می‌کشد در پنجه‌ی خود با گریبانش  نصیب ما از این غوغا به جز خون جگر کِی بود؟ فقط یوسف کُند رحمی به حالِ چشمِ گریانش  عنانِ کارِ خود را دِه به دستِ مصلحت‌ سنجی که هرگز گم نخواهد شد در این وادی ،مریدانش    به هر کس دستِ یاری دادم، آخر شد پشیمانی پر است از مکر و نیرنگ این جهان و عهد و پیمانش  عزیزِ مصر شد یوسف، اگرچه چاهِ غربت بود نمی‌ماند کسی در بندِ این زنجیر و زندانش  «مأمون لطیفی» ( دوشنبه، ۲۰ مرداد ماه -اسد ۱۴۰۵ ) توجه:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی ا...

یهودایی که گم کرده خدایِ آسمانی را نمی‌خواهد دگر پیغمبری گوسفند چرانی را  تمسخر می‌کند اهلِ قریش آوایِ شبان را بیا موسی مشخص کن، جوابِ لن‌ترانی را  سلیمان رفت و خاتم شد نصیبِ اهرمن اینجا مگر احمد نمی‌بیند سقوطِ ناگهانی را؟  اگر در شأنِ یک شاعر دعایِ بد همین باشد برایت آرزومندم، مرگِ ناگهانی را  مبند دل را به دنیایی که پایانش فقط مرگ است مجو در این مسافر خانه، رویِ کامرانی را  زمین لنگر برید و کشتیِ طاقت به گل بنشست به طوفان می‌سپارم سرنوشتِ این روانی را  به نازِ نازنینش شهریارِ ما جوانی داد ثریا کاش می‌فهمید بهایِ نوجوانی را  « مأمون لطیفی » (۱۹ مرداد ماه - اسد ۱۴۰۵ ) توجه:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.

 صدای نایِ مرغانِ پریشان را چه مِیدانی  تو اهل ساحلی تدبیر طوفان را چه مِیدانی  ز یادت می‌بری شب های سردِ هر زمستان را  تو پائیزی که قدرِ یک‌ گُلستان را چه مِیدانی سکوت کوچه ها یکسو و قهر آسمان یکسو  تو از ذاتِ کویری، قدرِ باران را چه مِیدانی خدا را اسوه‌ی شوقِ غرورستان همت باش  تو جاهل از جهالت فهمِ قرآن را چه مِیدانی  نگاهم را به در انداختم تا اینکه می آیی ولی ای سنگدل تلخیِ هجران  را چه مِیدانی « مأمون لطیفی » ( ۲۱ مهرماه - میزان ۱۴۰۲) نوت:  منبع اصلی و رسمی این غزل: وبلاگ رسمی مأمون لطیفی https://mamoon-latifi.blogspot.com/ این وبلاگ، مرجع اصلی انتشار این غزل و دیگر اشعار و نوشته‌های مأمون لطیفی است.